เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พวกเราไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นั่นมานานแค่ไหนแล้ว ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก ในวันที่ยี่สิบพฤษภาคม ปี 1982 เรือสำราญลำหนึ่งกำลังแล่นข้ามฟากจากพลิมัทมุ่งหน้าสู่บอสตัน ตอนที่ผู้โดยสารคนหนึ่งสังเกตเห็นเขา เขาเปลือยกาย แขนทั้งสองข้างแนบอยู่ข้างลำตัว เส้นผมยาวสยายไปตามแรงลมในขณะที่เขายืนอยู่บนฟากฟ้า สูงเกือบหนึ่งร้อยฟุตเหนือเกลียวคลื่นที่ม้วนยอดเบาๆ ผิวพรรณและเส้นผมของเขาบอกได้คำเดียวว่าเป็นสีทองอร่ามราวกับโลหะขัดเงา ว่ากันว่าการที่ไม่มีทั้งขนตามร่างกายและไม่มีเสื้อผ้าปกปิด ทำให้เขาดูแทบจะเหมือนสิ่งประดิษฐ์
“หลังการปรึกษาหารือระหว่างผู้โดยสารและลูกเรือ เรือสำราญก็เบี่ยงเส้นทางเข้าไปใกล้ขึ้น วันนั้นเป็นวันที่แดดจัด ท้องฟ้าแจ่มใส ผู้โดยสารต่างเบียดเสียดกันไปที่กราบเรือเพื่อให้มองเห็นได้ชัดขึ้น และราวกับว่าร่างนั้นเองก็มีความอยากรู้อยากเห็นร่วมกับพวกเขา เขาจึงลอยเข้ามาใกล้ขึ้นด้วย สีหน้าของเขาไม่แปรเปลี่ยน แต่พยานในเหตุการณ์ต่างบอกว่าเขาดูโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง
“‘ฉันคิดว่าเขาคงจะทนเก็บความรู้สึกไม่ไหวแล้วร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ’ เกรซ แลนดส์ กล่าว ‘แต่พอฉันเอื้อมมือไปแตะปลายนิ้วของเขา ฉันกลับเป็นฝ่ายปล่อยโฮออกมาเสียเอง’