เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉันรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ลึกๆ ในใจฉันนึกอยากให้ตัวเองฉุกคิดหาซื้อโทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้งติดตัวมาด้วยจริงๆ แม้ฉันจะไม่มีเข็มขัดใส่อุปกรณ์ แต่ส่วนแผ่นเกราะรูปใบพลั่วที่ปกคลุมแนวกระดูกสันหลังก็ซ่อนเอพิเพนฉุกเฉินหนึ่งชุด ปากกาพร้อมสมุดโน้ต หลอดสเปรย์พริกไทยสำหรับห้อยพวงกุญแจ และถุงซิปใส่ผงชอล์กเอาไว้ พื้นที่ตรงนั้นกว้างพอให้ยัดโทรศัพท์มือถือเข้าไปได้สบายๆ ถ้ามีโทรศัพท์ ฉันคงเตือนพวกฮีโร่ตัวจริงได้ว่าหลงกำลังวางแผนจะพาสมุนราวๆ ยี่สิบคนไปยิงเด็กๆ
อย่างน้อย นั่นก็คือสิ่งที่ฉันได้ยิน ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย พยายามทบทวนคำพูดเหล่านั้นในหัวเพื่อคิดหาบริบทอื่นที่พอจะฟังขึ้น ที่ฉันตะลึงไม่ใช่เรื่องที่ เขา ทำเรื่องพรรค์นั้นหรอก ฉันแค่ยากจะทำใจเชื่อว่าจะมีใครในโลกนี้ทำเรื่องแบบนั้นลงคอ
หลงตอบคำถามของสมาชิกแก๊งคนหนึ่ง ก่อนจะสลับไปพูดภาษาอื่นสั้นๆ เขาคว้าแขนของสมุนคนหนึ่งแล้วบิดจนมองเห็นหน้าปัดนาฬิกาข้อมือของอีกฝ่ายได้ ฉันจึงเดาว่าคงเกี่ยวกับเรื่องเวลาหรือกำหนดการออกเดินทางของพวกเขา สมาชิกแก๊งคนที่ถูกบิดแขนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บตอนที่หลงปล่อยมือ แต่ก็ไม่ปริปากบ่น