กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
“ถ้ำสวรรค์ของข้า... ช่วงนี้ดูไม่ค่อยถูกต้องนัก”
หลินลั่วเสวี่ยกินขนมชิ้นที่สองจนหมด ก่อนวางถ้วยลง
เฉินนั่วมิได้เอ่ยแทรก เพียงรอให้นางกล่าวต่อ
“ความเร็วในการบำเพ็ญช้าลง ติดอยู่ที่ชั้นสามระยะสูงสุดมาครึ่งปีแล้วไม่ขยับขึ้นเลย เจตจำนงกระบี่ยิ่งฝึกก็ยิ่งเบี่ยงเบน ช่วงนี้ทุกครั้งที่ชักกระบี่มักแฝงความแห้งกร้านเย็นเยียบสายหนึ่งเอาไว้ จนควบคุมไม่ได้”
นางแบมือซ้ายออก ปราณกระบี่สีขาวสายหนึ่งควบแน่นขึ้นกลางฝ่ามือ ชั่วพริบตาที่ปราณกระบี่ก่อตัว ปลายของมันก็ปรากฏสิ่งเจือปนสีม่วงคล้ำขึ้นราง ๆ ก่อนจะวาบผ่านไป
“ข้าคิดว่าเป็นช่วงคอขวด”
เฉินนั่วจ้องมองทิศทางที่ปราณกระบี่สายนั้นสลายหายไป ภายในใจมีข้อสันนิษฐานแล้ว
“ให้ข้าดูถ้ำสวรรค์ของเจ้า”
หลินลั่วเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย
ถ้ำสวรรค์คือแกนกลางสำคัญที่สุดของผู้บำเพ็ญเพียร การยอมให้ผู้อื่นมองดูก็ไม่ต่างจากยื่นไพ่ตายของตนเองไปตรงหน้าอีกฝ่าย