ตอนที่ 2 เมล็ดผักเน่าเพาะผักวิญญาณระดับสูงสุด

ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เฉินนั่วก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้

จิตสำนึกของเขาจมลงสู่ถ้ำสวรรค์ของตนอีกครั้ง

ยังคงเป็นดินแดนรกร้างสีเทาขาวผืนเดิม ไม่มีน้ำ ไม่มีสายลม และไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใด ๆ

ใจกลางถ้ำสวรรค์ แผ่นศิลาสีเทาขาวสูงตระหง่านแผ่นหนึ่งกำลังเปล่งประกายลึกลับ

เฉินนั่วก้มหน้ามองผืนดินใต้ฝ่าเท้า

บนพื้นดินปรากฏตัวอักษรขึ้นแถวหนึ่ง

[ดินไร้พลัง: แห้งแล้ง ขับไล่ปราณวิญญาณ สิ่งมีชีวิตดำรงอยู่ได้ยาก มีเส้นชีพจรปฐพีหลงเหลืออยู่อย่างอ่อนกำลัง]

เฉินนั่วรวมจิตสำนึกไว้ที่ [แห้งแล้ง]

การแจ้งเตือนของระบบปรากฏขึ้น: “สามารถแก้ไขเป็น [ความอุดมสมบูรณ์ทั่วไป] ได้”

หลังพักผ่อนตลอดคืน พลังวิญญาณภายในร่างก็ฟื้นคืนมาบ้าง