กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 426 ดอกไม้บานไร้เสียง ร่วงโรยไร้ร่องรอย
“ยัยเด็กเวร เอ็งเอาแต่หลบอยู่ได้ยังไง?!”
หนานจือเอียงหัวหลบปากใหญ่ของแมงมุมกลืนวิญญาณอีกครั้ง แมงมุมกลืนวิญญาณด่าหนานจือไม่หยุด หนานจือตอบกลับฉาดฉาน: “เอ็งเอาแต่กัดอย่างเดียวเหรอไง??”
แมงมุมกลืนวิญญาณหยุดชะงักอยู่กับที่ ขาแมงมุมนับไม่ถ้วนของมันพุ่งเข้าหาหนานจืออย่างรวดเร็ว หนานจือเพิ่งจะเอี้ยวตัวหลบ ขาทั้งหมดก็แผ่กระจายล้อมรอบตัวเธอ สานกันเป็นตาข่ายขาแมงมุมห่อหุ้มเธอไว้
หนานจือยกมือขึ้นจะฉีกมันให้ขาด ต่อให้ต้องตายเธอก็ไม่ยอมตายอย่างน่าสมเพชแบบนี้ ตอนที่ยกมือขึ้น ดอกพุดซ้อนที่ข้อมือก็แกว่งไกวเปล่งแสงสีเงิน