กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 392 เหลือให้ฉันบ้างสิ!!
หนานจือมองโจวหรานเงียบ ๆ ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้จิ๊ปาก “นายไม่กลับมา ฉันก็จัดการเองได้หรอก”
“ก็แค่รู้สึกว่าขาดเจ้าเด็กที่ชอบตามติดไปคนหนึ่ง เลยไม่ค่อยชินเท่านั้นแหละ!”
โจวหรานขานรับ “งั้นก็รอฉันกลับมา เราค่อยทำด้วยกัน”
คืนนี้ลงมือก็ต้องเกิดความวุ่นวายแน่ แต่ต่อให้คืนนี้ไม่ลงมือ คนของเสวียนเหมินยังไม่ตายสักคน พอคนของพวกเขากลับมากันครบ ลงมือช้าก็แค่ช้าไปสองสามวันเท่านั้น
คืนนี้ลงมือ พวกเธอยังได้ประโยชน์อีกด้วย!
หนานจือเบะปาก “ลึกลับจริง ๆ ถ้าออกไปทำธุระแล้วจัดการไม่ได้ ก็เรียกฉันนะ!”
“เห็นแก่หน้านาย ฉันลดให้ 20% เลยนะ!”