กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 379 ผมจะพยายาม
หม่านหมิงจูพึมพำออกมา “...อะไรนะ...”
พอพูดจบ น้ำตาก็ไหลลงมาทันที
นาน ๆ ทีหนานเฟิงจะโมโหขนาดนี้ เขาทั้งโกรธทั้งสงสารลูก “เหลวไหลจริง ๆ!”
“เวลาออกไปข้างนอก ลูกดูแลตัวเองแบบนี้เหรอ!?”
หนานอวี่มองหมั่นโถวในมือพ่อด้วยความปวดใจ อาจือนี่นะ ดูเหมือนจะสนแต่เงิน แต่พอให้เงินไปใช้จริง ๆ กลับไม่ยอมใช้!
ริมฝีปากของหนานหยาสั่นน้อย ๆ กว่าจะพูดออกมาได้ก็ผ่านไปพักใหญ่ “กิน...กินแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ?”
“อืม...” หนานซีพูดเสียงสะอื้น “วางไว้เต็มเบาะหลังรถเมล์เลยค่ะ หิวก็กินทีละลูก”
“ตอนมาช่วยหนู พวกเขาก็กินกันมาแบบนี้หลายวันแล้ว...”
หนานเฟิงผ่อนลมหายใจ ก่อนจะสะดุดใจกับคำหนึ่ง “พวกเขา?”