กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 337 นกเขาเฒ่า
คนสี่คนที่กำลังคุยกันไม่มีใครสังเกตว่าใต้โซฟาไม้แดงที่ตั้งขึ้นไว้นั้น ค่อย ๆ มีรอยใยแมงมุมปกคลุมไปทั่ว
หลี่หมิงหายใจเฮือกหนึ่งแล้วหันหลังเดินจากไป “ผมไปก่อนนะ กว่ามันจะก่อตัวเสร็จก็อีกนาน”
เวลาเขาเหลือไม่มากแล้ว เขาไม่มานั่งดูมันแปลงร่างตรงนี้หรอก
หนานหลินอือเสียงหนึ่ง แล้วมองไปที่อาเคอ อาเคอพยักหน้าเร็ว ๆ “งั้นผมไปเก็บปากคำเพิ่มอีกหน่อยละกัน”
‘จริง ๆ ไม่มีอะไรให้เก็บแล้ว แต่จะทำยังไงได้ คนนี้ไม่ยอมปล่อยคนไปสักที!!’
มองสองคนเดินออกไป อู๋กั๋วกราดตามองรอบหนึ่ง สีหน้าเย็นชาเอ่ย “จริงด้วยนะ แม้แต่เก้าอี้เย็น ๆ สักตัวยังไม่มีให้นั่งเลย”