กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสวรรค์
ตอนที่ 312 นี่แหละที่เรียกว่าชะตา
ลุงพยักหน้าหงึก ๆ “ใช่ วันขึ้นหนึ่งค่ำกับวันขึ้นสิบห้าค่ำหรือเทศกาลต่าง ๆ ผมก็ไปจุดธูปทุกที เอาไก่ เป็ด ปลา เนื้อกับเหล้าไปด้วย”
“บางทีเงินไม่ค่อยมี ก็เอาสุราขาวไปสองขวด”
หนานจือฟังแล้วสีหน้าไม่ค่อยดี วันขึ้นหนึ่งค่ำกับวันขึ้นสิบห้าค่ำ? เทศกาลอะไรก็ไป?
งูตัวนั้นใช้ชีวิตดีกว่าหล่อนอีกเหรอ?!
อารามเต๋าของหล่อนครึ่งปีแทบไม่เห็นมีธูปสักดอกเดียว!
ลุงพูดจบเห็นสีหน้าหนานจือ ใจก็หวั่นขึ้นมาทันที “มี...มีอะไรไม่ถูกเหรอครับ?”
“ไม่มีหรอก”
เสียงหนานจือเย็นชาผิดปกติ ฟังดี ๆ มีกลิ่นกัดฟันกรอด ๆ อยู่ด้วย ไม่มีอะไรไม่ถูกหรอก หล่อนแค่อิจฉาเฉย ๆ!