กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 49 ตายก็ต้องคว้าขากางเกงแกไว้
“ไม่ใช่หรอก”
หนานจือฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันแปดซี่ “ฉันเป็นคนเลวที่ฆ่าคนวางเพลิง ทำเรื่องชั่วช้ามาหมดแล้วต่างหากล่ะจ๊ะ~”
“พรืด~”
แววตาที่เดิมทีไร้ชีวิตชีวาของเด็กทางขวาค่อย ๆ มีประกายขึ้นมาบ้าง เขาพยายามยกนิ้วขึ้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ชี้ไปทางประตู “รีบ... หนีไป...”
“หนีเหรอ?”
หนานจือไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ จึงมองเด็กที่สภาพร่อแร่จวนเจียนจะตายตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
เธอเดินทางรอนแรมมาหลายปี เคยเจอเด็กที่โดนปองร้ายมาก็ไม่น้อย ท่าทีของเด็กพวกนั้นที่มีต่อเธอล้วนเริ่มจากระแวงแล้วค่อยเปลี่ยนเป็นอ้อนวอนขอร้อง เพิ่งจะมีครั้งนี้นี่แหละที่มีคนบอกให้เธอหนี