กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 46 ไปกันเถอะ ไปตีป่า
หนานจือมองพ่อเหอที่แตกสลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยอย่างงุนงง “ยังไม่ทันพูดกันดี ๆ ก็ลงมือซะแล้ว??”
“หา??” ผีหัวโล้นชักมือกลับอย่างเก้อ “ไม่...ไม่ฆ่าเหรอ?”
สี่อันก็มองหนานจืออย่างไม่เข้าใจ “นายยังต้องใช้มันอยู่เหรอ?”
ต่อให้ผีหัวโล้นไม่ลงมือ พ่อเหอก็อยู่ได้อีกไม่กี่นาที คนเป็นขนาดวิญญาณหลุดออกจากร่าง แถมยังมีผีเฮี้ยนเกาะดูดอยู่ ตายเร็วตายช้าก็ไม่ต่างกัน
หนานจือนึกถึงของในตู้เย็นเมื่อกี้ สีหน้าก็แปลกพิลึก จู่ ๆ บุญกุศลสายหนึ่งลอยเข้าร่าง ทำให้สีหน้ายิ่งแปลกพิลึกเข้าไปใหญ่ “ไม่เป็นไร ไม่เสียเวลา”