ตอนที่ 42 โดนผ่าเข้าให้ ไม่ได้โดนผิดตัวเลย

ตอนที่ 42 โดนผ่าเข้าให้ ไม่ได้โดนผิดตัวเลย

เจ้าตัวกาก

แต่ก็...

หนานจือเอนตัวพิงโซฟา หรี่ตาลงเพื่อซ่อนรอยยิ้มในแววตา

ได้ของดีมาแล้ว! เจ้าหนูไร้ขนนี่เป็นเครื่องรางนำโชคจริง ๆ ด้วย!

ตอนเที่ยงคืน ท้องฟ้ามืดสนิท ลมเย็นพัดเข้ามาเป็นระลอกจากหน้าต่างที่เปิดอยู่จนผ้าม่านปลิวไหว ส่งเสียงดังเป็นพัก ๆ แล้วในสายลมเย็นยังมีหมอกสีชมพูอ่อนลอยเข้ามาด้วย

หนานจือไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง สีหน้าดูแปลก ๆ “เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

มันไม่สมเหตุสมผลเลยนี่ ในทีวีไม่ใช่ว่าต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงเป็นอย่างต่ำหรอกเหรอ?

ผีหัวโล้นยืนอยู่ข้าง ๆ พอจะดูออกว่าหนานจือกำลังคิดอะไรอยู่ จนปวดหัวขึ้นมา “นายท่าน จะดูดซับผีสักตัวมันจะไปยากอะไรล่ะ”

จำเป็นต้องทำหน้าหื่นขนาดนั้นไหม?