กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 4 อย่างน้อยก็ยังมีชีวิต
หนานจือกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย แว่นกันแดดทรงโตบนหน้าเลื่อนลงมาถึงสันจมูกเพราะก้มหน้ากินข้าว พอจะยกมือดันขึ้น มือเรียวยาวอุ่นมือหนึ่งก็แตะมาที่ใบหน้าของเธอ
หม่านหมิงจูถอดแว่นกันแดดของหนานจือออกอย่างอ่อนโยน มองดวงตาโตแบบลูกกวางที่เหมือนกับตัวเองเป๊ะ ยิ้มอย่างอ่อนโยน “กินข้าวดี ๆ เถอะ ไม่ต้องใส่แว่นแล้ว”
สัมผัสอุ่นที่ยังหลงเหลือบนใบหน้าทำให้หนานจือชะงัก “…อ้อ ค่ะ”
หม่านหมิงจูลูบหัวเธออย่างเอ็นดู “รีบกินเถอะ เดี๋ยวเย็น”
หนานจือก้มหน้าไม่พูด ความเร็วในการกินข้าวช้าลงหน่อย ความรู้สึกยามมีครอบครัวอยู่ด้วยช่างแตกต่างจริง ๆ …