ตอนที่ 238 คนอย่างฉันมีความทะเยอทะยานอยู่ที่บ้านเกิด!

ตอนที่ 238 คนอย่างฉันมีความทะเยอทะยานอยู่ที่บ้านเกิด!

หลินล่างตื่นนอนขึ้นมา ก็เป็นเวลาแปดโมงครึ่งของช่วงเช้าแล้ว

เขาลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถ จากนั้นก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง

แม้ว่าการนั่งรถไฟความเร็วสูงจะต้องใช้เวลาราวห้าถึงหกชั่วโมง แต่เครื่องบินกลับยิ่งสร้างความยุ่งยากวุ่นวายมากกว่า

เพราะบินได้แค่จากผู่ตงเท่านั้น และสนามบินแห่งนั้นที่ผู่ตงก็ใหญ่โตจนเกินเหตุ

การเช็กอินไปๆ มาๆ ต้องวุ่นวายเสียเวลาไปหนึ่งถึงสองชั่วโมง พอไปถึงเมืองเจียงเฉิงก็ยังเหลือระยะทางอีกร้อยกว่ากิโลเมตรกว่าจะกลับถึงตัวอำเภอ

เวลาที่ต้องเสียไปก็ไม่ใช่น้อยๆ เช่นกัน

ขบวนของพวกเสิ่นอานอานคือรอบแปดโมงสี่สิบนาที ส่วนขบวนของหลินล่างคือรอบเก้าโมงห้าสิบนาที

พอถึงเวลาที่หลินล่างออกเดินทาง พวกเขาก็ขึ้นรถไปแล้ว ถือว่าคลาดกันอย่างสมบูรณ์แบบพอดี

หลังจากหลินล่างจอดรถเสร็จ เขาก็ไม่ได้โอ้เอ้เสียเวลาอะไรมากนัก รีบเดินตรงเข้าสถานีไปในทันที ทั้งหมดแทบไม่เสียเวลาเปล่าเลย