กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ท่าทีของยายหลี่ทำให้สวีซื่อพอใจมาก สีหน้าจึงผ่อนคลายลงบ้าง “พวกข้าล้วนเป็นคนที่เป็นแม่และมีลูกสาวด้วยกัน เจอเรื่องแบบนี้ใครจะรับได้เล่า”
พร้อมกับร่ำร้องว่ากรรมเวร ยายหลี่ให้หลี่ไหลตี้เข้าไปในห้องฝั่งตะวันตกช่วยพวกนางเก็บของด้วยกัน
พอออกมาก็ยืนยันอีกครั้งว่า “ให้ล่าเหมยอยู่อย่างสบายใจที่บ้านเดิมสักสองสามวัน เรื่องนี้พวกข้าจะไปหาและให้คำอธิบายกับนาง”
หลังจากพวกนางจากไป ยายหลี่ไม่แม้แต่จะมองหลี่ชิ่งโหย่ว นางกุมหน้าอกกลับไปยังห้องฝั่งตะวันออกแล้วนอนลง
หลี่ไหลตี้ถอนหายใจ ถลึงตาใส่ผู้น้อง “เจ้าอยากทำให้ท่านแม่โกรธจนตายหรือ หญิงคณิกาผู้นั้นมีอะไรดี นางบอกว่าเด็กเป็นของเจ้าก็เป็นของเจ้าหรือ”