กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จ้าวชุนหลานลืมตาขึ้นเห็นหยางอิ้งเหอ น้ำตาก็ไหลพราก
ไม่คิดว่าครั้งนี้การให้กำเนิดบุตรจะอันตรายถึงเพียงนี้
เกือบเพียงนิดเดียว ก็ต้องแยกจากกันระหว่างเป็นกับตายแล้ว
เมื่อได้รู้สึกถึงความไม่แน่นอนของชีวิตอีกครั้ง หยางอิ้งเหอก็รู้สึกสารพันประดังในใจ
ทั้งเจ็บใจ ทั้งโล่งใจ ที่มากกว่าคือความหวาดเสียวภายหลัง
จ้าวชุนหลานหันไปมองเด็กตามสัญชาตญาณ สองข้างเตียงกลับไม่เห็นทารก
ในใจตกใจนัก รีบจะลุกขึ้น พลางถามอย่างร้อนรนว่า “เด็กอยู่ที่ใด”
“อย่ารีบร้อน ท่านแม่กับป้าอุ้มไปหานมแล้ว”
จ้าวชุนหลานคิดเอาเองว่าตนหลับสนิทเกินไปจนทำให้ทารกหิว จึงตำหนิตนเองว่า “เหตุใดไม่ปลุกข้า”