ตอนที่ 240 ดื้อดึงไร้เหตุผล

พอถึงเดือนเจ็ดอีกครา แม่ม่ายหลิ่วกับหวังต้าจู้อยู่กันมาได้เพียงปีเดียว ก็อยู่กันต่อไปไม่ไหวแล้ว

หวังฉางหมิงเพียงแต่ร่างกายอ่อนแอและไม่ค่อยพูดจา แต่ตัวเขาไม่ได้โง่เลย คำวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ ในหมู่บ้านนั้นเขาได้ยินเข้าหู แล้วเก็บมาคิดไตร่ตรองในใจอย่างละเอียด

ข้อสรุปหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในสมองของเขา เขาไม่ต้องการแม่เลี้ยงเช่นนี้

ดังนั้นเมื่อหวังต้าจู้กลับมาจากการถูกเกณฑ์แรงงาน เขาจึงร้องไห้เล่าสภาพการณ์ตลอดเดือนที่ผ่านมา พลางร้องไห้ว่า ท่านพ่อ พวกเรากลับบ้านกันเถิด ได้หรือไม่

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อหวังต้าจู้ฟังลูกชายร้องไห้เล่าจบ เขาก็ยังทั้งผิดหวังและโกรธเคือง