ตอนที่ 235 ยิ่งถลำลึก

ซ่งล่าเหมยเข้าไปในห้องอุ้มซูฮุ่ยออกมา เพราะเพิ่งตื่นนอน นางจึงซบอยู่บนไหล่อย่างว่าง่าย มีเพียงดวงตากลมใสที่กลิ้งไปมามองผู้คน

ใบหน้าเล็กขาวอมชมพู ดวงตาใสกระจ่างสว่างไสว มองแล้วก็ชวนเอ็นดู

ในเสื้อสั้นสีชมพูเผยให้เห็นแขนเล็กขาวเนียนท่อนหนึ่ง มือเล็กเรียบเนียนราวกับมีมนตร์เสน่ห์ทำให้คนอดลูบสัมผัสไม่ได้

ความคิดเพิ่งผุดขึ้น ยายหลี่ก็เดินเข้ามาบีบมือเล็กของนางแล้ว บนใบหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยน

ซ่งล่าเหมยเอ่ยเสียงนุ่มปลอบให้หลานเรียกย่า

ซูฮุ่ยจ้องมองยายหลี่ ว่าง่ายเรียกเสียงหนึ่งว่า “ย่า”

เสียงอ้อน ๆ แบบเด็กเล็ก ฟังแล้วยายหลี่ขอบตาร้อนผ่าว โอบกอดนางในทันที “มา ให้ย่ากอดหน่อย”