กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวลาที่รอคอยผ่านไปช้าผิดปกติ ราวกับผ่านไปครึ่งชีวิต แต่ความจริงเพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งถึงสองชั่วยามเท่านั้น
คนทั้งสี่ขมวดคิ้วแน่นนั่งอยู่เฉย ๆ ถึงดึกดื่นแล้วก็ยังไม่มีอาการง่วงแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าเรื่องจะดำเนินไปทางใด การรอคอยอย่างไร้เค้าช่างทรมานคนนัก
จ้าวชุนหลานปิดหน้า น้ำตาไหลซึมออกจากง่ามนิ้ว
การอยากมีชีวิตอยู่อย่างดีนั้นช่างยากยิ่งเสียจริง
กิจการเพิ่งเริ่มจะดีขึ้นบ้าง ก็มาเจอเรื่องนี้เข้า
หากอิ้งเหอเกิดพลาดพลั้งขึ้นมา นางคงเสียใจจนแทบตาย สู้ตั้งหน้าทำไร่ไถนาอยู่ในหมู่บ้านอย่างสงบไม่ได้
อย่างน้อยก็ไม่ต้องหวาดผวาเช่นนี้