กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
การกระทำของซ่งล่าเหมยกับหยวนอู่เป็นเรื่องธรรมดาที่สุด แต่ในสายตาของยายเจิ้งกลับแปรเปลี่ยนเป็นอีกอย่างหนึ่ง
นางยิ้มพลางแทรกขึ้นว่า “ข้าผู้เฒ่ามองดูแล้วเจ้าสองคนช่างคู่ควรกันเสียจริง”
หยวนอู่กินลูกท้อคำสุดท้ายจนหมดแล้วโยนเมล็ดทิ้ง “ตาเจ้าแก่จนฝ้าฟางแล้วกระมัง พูดพล่อยอะไรออกมา ไม่ได้นะ ห้ามเอาไปเล่ามั่ว ๆ”
พูดจบนายิ้มพลางหันไปหาซ่งล่าเหมยกับมู่หลาน “แม่นางทั้งสอง ข้าไปลาดตระเวนถนนก่อน”
หลังจากเขาจากไป ยายเจิ้งมิได้หยุดปาก กลับยิ่งพูดยิ่งกระตือรือร้น “ข้าเห็นเขาออกจะปกป้องเจ้า ซึ่งหาได้ยากนัก”
“ต่อให้ชอบเฉิงอิงมากเพียงใด นางก็เป็นหญิงที่มีสามีแล้ว เจ้าถึงจะหย่าขาดมา แต่ยังสาว หน้าตาก็ไม่เลว คู่กับเขาถือว่าเพียงพอ…….”