กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คนผู้นั้นร้องขอชีวิตซ้ำ ๆ หยางอิ้งเหอจึงปล่อยเขาไป
ผู้คนที่ล้อมดูเหตุการณ์ก็แยกย้ายกันไป ซ่งล่าเหมยรู้สึกขอบคุณจนพูดไม่ออก “ขอบคุณพี่ใหญ่”
“คนในครอบครัวเดียวกันจะเกรงใจกันทำไม? มีธุระอะไรก็เรียกข้าได้เลย”
หยางอิ้งเหอบอกว่าจะกลับไปทำงาน จ้าวชุนหลานออกมาปลอบซ่งล่าเหมย “อย่าเอาคนแบบนี้มาใส่ใจเลย ไร้ความสามารถแม้แต่น้อย ได้แต่ทำเรื่องต่ำช้าเลวทราม”
ซ่งล่าเหมยยิ้มอย่างจำยอม เอ่ยเบา ๆ “พี่สะใภ้ข้ารู้ ข้าฐานะเช่นนี้ออกมาขายน้ำชา ก็คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะต้องเจอเรื่องแบบนี้”
จ้าวชุนหลานทำเสียง “จึ๊” “หย่าขาดแล้วเป็นไร? พวกเราตรงไปตรงมา คนที่ทำผิดก็ไม่ใช่เจ้า อย่ามัวคิดว่าตัวเองต่ำต้อยกว่าคนอื่น”