เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แม้จะรู้ตั้งนานแล้วว่าสี่เยวี่ยจะซื้อที่ดินสร้างร้าน แต่พอถึงวันจริง อาการเก่า ๆ ของซ่งฉางฟู่ก็กำเริบอีกครั้ง เขารู้สึกว่าร้านนี้ควรมีส่วนของชิงเฉิงอยู่สักส่วน
อยู่ที่บ้านเขาพูดกับสวีซื่ออย่างมั่นใจว่า “แต่แรกถ้าข้าไม่รับพวกเขามาไว้ พวกเขาจะมีชีวิตดี ๆ อย่างทุกวันนี้ได้ที่ไหน ทุนก็ฉางกุ้ยออก ว่าตามเหตุผลการค้านี้ก็ควรเป็นของเขา”
สวีซื่อกำลังป้อนข้าวให้หลานชายตัวน้อย ชายตามองเขาครู่หนึ่งอย่างหงุดหงิด “สี่เยวี่ยเพื่อร้านนี้ต้องทนคำลือต่าง ๆ มามากมาย ฉางกุ้ยไม่แย่ง เจ้าซึ่งเป็นพี่ใหญ่กลับไม่พอใจแทน”
ในใจคิดว่า ฮ่องเต้ยังไม่ร้อนใจ ขันทีกลับร้อนใจจนตัวตายจริง ๆ
ซ่งฉางฟู่ไม่ถือสา “ก็แค่คำลือไม่กี่คำ นางก็ไม่ได้เสียหายอะไร ใครมีชีวิตอยู่ไม่ถูกคนพูดบ้าง พูดมากหน่อยก็ไม่ตาย”