กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่ชิ่งโหย่วเคยชินกับท่าทีเอาแต่ใจว่องไวเป็นไฟของยายหลี่ ยามนี้อากัปกิริยาห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงจึงช่างขัดตาเสียเหลือเกิน
เขายอมถูกตีสักยก ยังดีกว่ายอมให้ท่านแม่กลายเป็นเช่นนี้
ได้ฟังพี่รองเล่าว่าทุกอย่างล้วนเริ่มจากตัวเขา เขายิ่งรู้สึกว่าตนอกตัญญู เต็มไปด้วยความสำนึกผิด
หลี่ไหลตี้จึงว่า “ในเมื่อไม่อยาก เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่เชื่อฟังคำท่านแม่เล่า”
หลี่ชิ่งโหย่วถอนหายใจ “เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว”
เขาทำผิดต่อซ่งล่าเหมยและซูฮุ่ยไปแล้ว ไม่อยากทำผิดต่อทิงฉินและฮุ่ยเอ๋อร์อีก
ได้ยินเช่นนั้น คำที่หลี่ไหลตี้คิดจะเกลี้ยกล่อมให้เขาทิ้งทิงฉินก็ติดอยู่ในลำคอ
นางแม้จะรังเกียจการกระทำของทิงฉิน แต่ในฐานะที่เป็นแม่ด้วยกัน เด็กน้อยนั้นไร้ความผิด