กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยายหลี่ป่วยกำเริบ ไม่มีใครมีเวลาไปสนใจทิงฉินอีกแล้ว ต่างพากันวุ่นวายกับการไปจับยา ต้มยา และคอยปรนนิบัติ
พ่อเฒ่าหลี่นั่งอยู่หัวเตียงถอนหายใจไม่หยุด กุมมือนางไว้ “ยายแก่เอ๋ย บ้านนี้ขาดเจ้าไม่ได้เลย ร่างกายสำคัญกว่า ปล่อยเขาไปเถิด”
ยายหลี่หลับตาปี๋ น้ำตาไหลออกมา
เบียดเสียงออกจากซอกฟัน “ข้าถามตัวเองมาตลอดทั้งชีวิตไม่เคยทำเรื่องที่ทำร้ายผู้ใด เหตุใดฟ้าดินจึงลงโทษข้าเช่นนี้?”
นางโกรธจนทุบไม้กระดานเตียง ระบายเปลวโทสะในใจ
ต่อหลี่ชิ่งโหย่วนางจนใจจนเกิดความรู้สึกไร้กำลัง จนใจด้านชา
ที่แท้สายใยแม่ลูกก็จางลงได้เช่นกัน
ในเมื่อเขาไร้น้ำใจ นางจะไปยึดติดกับความผูกพันอีกทำไม?