ตอนที่ 153 ราวกับคนละคน

จ้าวชุนหลานถามว่าการค้าเจรจาเป็นอย่างไรบ้าง ชมหยางอิ้งเหอแล้วชมอีก ต่อจากนั้นเหลือบมองโก่วเซิ่งแวบหนึ่ง เอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าก็ควรฝึกฝีมือขึ้นมาบ้างแล้ว”

พึ่งพาผู้อื่นนั้นสุดท้ายก็ไม่ยั่งยืน อีกทั้งยังเกิดเรื่องวุ่นวายได้ง่าย อย่างเช่นบ้านอื่นให้ค่าจ้างสูงกว่าเชิญพ่อเฒ่าเก๋อไป หรือไม่เขาก็อายุมากแล้ว ยังจะทำได้อีกนานเท่าใด?

เพียงเมื่อตนเองเชี่ยวชาญฝีมือแกะสลักจึงจะมั่นคง

ปัจจุบันหนทางก็วางอยู่ตรงนี้ ทำเครื่องไม้ลายซับซ้อนจึงจะหาเงินได้มาก

หยางอิ้งเหอเข้าใจในใจ ช่วงนี้ฝึกแกะสลักบ่อย ฝีมือจึงดีกว่าแต่ก่อนบ้างแล้ว

เมื่อเทียบกับพ่อเฒ่าเก๋อยังเทียบไม่ได้ อย่างไรเขาแต่ก่อนก็เลี้ยงชีพด้วยสิ่งนี้ ฝีมือจึงชำนาญกว่า