กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซุนซื่อกำชับสักคำแล้วก็ออกจากเรือนไป ยังบ้านของหญิงที่สนิทกัน “ข้าจำได้ว่าครั้งก่อนเจ้าเล่าว่าหลานสะใภ้ใหม่ทางบ้านเดิมของเจ้าอยู่แถบตำบลลั่วเซียน ฝากเจ้าช่วยบอกข่าวให้หน่อย”
มู่หลานเด็กโง่คนนั้นต้องเป็นห่วงข้าเป็นแน่ บางทีอาจถึงกับจะกลับมาเยี่ยมข้า ยังไม่ต้องสร้างความลำบากให้นางจะดีกว่า
กลับถึงบ้านอย่างพออกพอใจ เห็นลูกสะใภ้คนที่สองกำลังเช็ดน้ำตา ก็ด่าอย่างโกรธเกรี้ยว “ที่บ้านไม่มีงานให้ทำหรือไร ดูเจ้าทำเป็นงอแงเข้า เมื่อไรกันถึงได้กลายเป็นคุณหนูของตระกูลใหญ่แล้ว”
“หมูไม่ต้องให้อาหารหรือไร แปลงผักไม่ต้องรดน้ำหรือไร ว่างจนจะได้กินตดหรือไง”