กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งฉางกุ้ยไม่ได้ว่าอะไร แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านกลับมีคำลือออกมา ว่าล่าเหมยไม่รู้จักกาลเทศะ พักอยู่บ้านเดิมนานเกินไป
บางคนว่านางไม่มีแม่สั่งสอน จึงไม่รู้มารยาทเหล่านี้
แล้วก็พากันพูดถึงตู้เฉี่ยวเหนียง ดูเผิน ๆ เหมือนดีต่อลูกเลี้ยงทั้งหญิงชาย แต่ที่จริงล้วนเป็นการแสดงฉากหน้า
“ชิงเฉิง พวกเจ้าว่าดูสิ มันซนจนเป็นเช่นไรแล้ว เมื่อครั้งก่อนยังเอาโคลนเหลืองไปอุดรูแม่กุญแจบ้านข้า นางก็ยังปกป้องมันอยู่ หากเป็นแม่แท้ ๆ คงตีไปสิบแปดหนแล้ว…”
ชิวจวี๋ฟังต่อไปไม่ไหว โยนผ้าที่บิดน้ำแล้วลงอ่างไม้ ลุกขึ้นยืน ชายตามองแม่ม่ายหลิ่วแวบหนึ่ง แค่นหัวเราะสองที “หากนางลงมือตีจริง น้ำลายพวกเจ้าก็คงท่วมนางจนจมตาย เป็นต้องพูดเป็นแน่ว่าแม่เลี้ยงใจร้าย จะรักเด็กอย่างจริงใจได้ที่ไหน”