กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บนเตียงนูนขึ้นเป็นเนินเล็ก ๆ ชิงเฉิงอยู่ห้องนี้จริง ๆ ด้วย
เดินไปดึงผ้าห่มลง สี่เยวี่ยก็เห็นน้ำตานองเต็มหน้าของเขา
ในใจทนไม่ไหว นางจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้เขา พลางเอ่ยเสียงอ่อน “นี่เป็นอะไรไป”
ชิงเฉิงสะอื้นไห้ ไม่ยอมพูดอะไร
สี่เยวี่ยถาม “เพราะในท้องท่านแม่มีน้องชายหรือน้องสาว เจ้ากลัวว่าท่านแม่จะไม่รักเจ้าภายหลังหรือ”
ชิงเฉิงพยักหน้า
สี่เยวี่ยโอบร่างเล็ก ๆ ของเขาไว้ ปลอบว่า “ชิงเฉิงว่าง่ายเช่นนี้ ท่านแม่จะไม่รักได้อย่างไร”
“เจ้าเป็นพี่ชายของเด็กคนนั้น ในตัวเขามีสายเลือดเดียวกับเจ้า และมีสายเลือดเดียวกับข้า ก็เท่ากับว่าพวกเราก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน เจ้ากับท่านแม่ก็เป็นแม่ลูกกันแท้ ๆ เข้าใจหรือไม่”