กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย black_cat
ตอนที่ 121 เพราะพวกเขา คือวัยเยาว์ของฉัน
ดึกสงัด
ไฟในโรงยิมดับไปครึ่งหนึ่ง แสงและเงาฉายพาดทอดอย่างทับซ้อน
บรรดาเหล่านักกีฬาทยอยลากร่างกายอันเหน็ดเหนื่อยล้าจากไปทีละคน
เหลือเพียงหลินเป่ยคนเดียวที่ยังคงเก็บลูกบาสเกตบอลที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
"คุณหลินเป่ย"
เสียงอบอุ่นและทุ้มลึกสายหนึ่งดังมาจากทางประตู
โค้ชอันไซดันแว่นตาที่สะท้อนแสงขึ้น มือยังคงถือแก้วชาประจำตัวใบเดิม
ใบหน้าอวบอ้วนแต้มไปด้วยรอยยิ้มเมตตา ราวกับพระไมเตรยะ
"โค้ช ยังไม่กลับอีกเหรอครับ?"