กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 ความน่ากลัวของลุงเขยเป็นตัวกำหนดความเร็วของม่อม่อ
เมื่อครู่เจ้าหมึกน้อยยังหัวเราะเยาะคนอื่นอย่างมีความสุขอยู่เลย แต่จู่ ๆ ก็เหมือนดวงจิตวิญญาณหลุดออกจากร่าง ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน
หลินซิงฉีขยิบตาทำหน้าทะเล้นมองพี่ดาร์ลิงกับพี่ลูกพีช ทั้งสามคนพูดออกมาพร้อมกันแทบเป็นเสียงเดียวว่า
“หวุดหวิดไปนะ รอดเคราะห์กรรมมาได้แล้ว!”
เจียงม่ออวี๋ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง ก่อนจะพูดกับน้องถิงถิงอย่างไม่อยากเชื่อว่า
“ทำไมต้องเลือกม่อม่อด้วย ม่อม่อไปมีความแค้นอะไรกับน้องชายกัน? ทำไมต้องให้ม่อม่ออดข้าวด้วย?”