กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 108 ฉันนี่แหละผู้อำนวยการโรงพยาบาล
อันที่จริงหลินอี้ไม่ได้อยากจะพูดอะไรมากมายขนาดนี้ แต่เมื่ออีกฝ่ายเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องฝ่ายแม่ของตน เขาจึงคิดว่าควรจะตักเตือนสักเล็กน้อย
หลินเชี่ยนมีท่าทีขัดเขินขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอเอาแต่ก้มหน้าเม้มริมฝีปาก
เธอเหลือบมองหลินอี้อย่างระมัดระวัง แล้วใบหน้าจิ้มลิ้มก็พลันปรากฏริ้วรอยแดงระเรื่อขึ้นมา
บรรยากาศภายในรถเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกประหลาด จู่ๆ หลินเชี่ยนก็เอ่ยปากขึ้นมา
“พี่ชาย วันนี้ต้องขอบคุณพี่มากจริงๆ งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”
ตอนที่หลินเชี่ยนเดินจากไป เธอยังจงใจบิดเอวคอดกิ่วไปมา