กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 เธอนี่มันเห็นแก่ตัว
“พูดว่าอะไรก็ได้ขอให้มีความสุขก็พอ ในสายตาผมแล้วคุณนี่แหละเห็นแก่ตัวชัด ๆ”
โจวหมิงสะบัดมือของต้าหยาออก “ดอกบัว คุณอย่ามาห้ามผม วันนี้ผมจะพูดให้สะใจไปเลย”
“พี่หมิง” เจียงเหอฮวาร้อนใจจนหน้าแดงก่ำ แต่ไม่เห็นเธอลงมือทำอะไรจริง ๆ สักอย่าง เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ไม่พอใจมานานแล้ว
เธออยากให้โจวหมิงเป็นปากเป็นเสียงแทนให้ โจวหมิงเห็นท่าแล้วจะไม่รู้ความหมายของเธอได้อย่างไร เขาจึงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไป ชี้หน้าเจียงอวี๋แล้วตำหนิยกใหญ่
“ย่ากับปู่แก่ขนาดนี้แล้ว พวกคุณเคยช่วยอะไรบ้าง”
“คุณมาทีไร ย่าก็ต้องลงครัวทำกับข้าวให้เองทุกที คุณอายุเท่าไรแล้ว หน้าไม่ด้านบ้างหรือ”