กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 มือขวาของพ่อเธอหายไปแล้ว
“ฉันไม่ได้ร้องไห้”
อวี๋หงลี่เช็ดน้ำตา “ฉันแค่ถูกลมพัดเข้าตา เลยไม่ได้ร้องไห้”
“ใช่ ๆ เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอไม่ได้ร้องไห้”
ชุมชนบ้านพักครอบครัวในกรุงปักกิ่งยุคทศวรรษที่เจ็ดสิบไม่มีเรื่องส่วนตัวให้พูดถึง
คนในเขตบ้านพักอยู่ด้วยกันมาหลายปี ใครบ้านไหนได้เงินเดือนเท่าไร เหลือคูปองปันส่วนกี่ใบ ลูกบ้านไหนเก่ง บ้านไหนชีวิตฝืดเคือง ต่างรู้กันหมด
บ้านไหนมีเสียงขยับเพียงเล็กน้อย ไม่ถึงครู่หนึ่งทั้งเขตก็รู้กันหมด
แอ๊ด——
ประตูไม้ตรงปากตรอกหูท่งถูกผลักเปิดออกเบา ๆ
สามคนพ่อแม่ลูกบ้านเจียงอวี๋เดินเข้ามาในบ้านพักใหญ่