กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 คิดไปเองเป็นโรค ต้องรักษา
เจียงอวี๋ดึงเถาวัลย์เส้นหนึ่ง ลากคนสองคนเดินอยู่ในภูเขา
พูดก็พูดเถอะ พูดจริง ๆ เถอะ เที่ยงวันขนาดนี้ มันได้กลิ่นอายหนังผีเต็ม ๆ เลย
เธอเพิ่งเดินออกห่างจากเชิงเขาได้ไม่ไกล ก็เจอเจียงหลินกับพวกที่เตรียมจะขึ้นเขาไปหาสมบัติ
“คนโต…” พอเจียงหลินเห็นภาพนี้ก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง กว้างจนยัดไข่ไก่ทั้งฟองเข้าไปได้เลย
“คนโต พวกเขาเป็น…”
เจียงหลินรู้สึกว่าคนโตไปทำเรื่องสะเทือนฟ้าดินอะไรอีกแล้ว แถมยังให้พวกเขาเดินมาเจอเข้าอีก
ทั้งที่คนโตเล็กกว่าพวกเขาตั้งเยอะ ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้
“หมายถึงสองคนนั้นน่ะหรือ”
เจียงอวี๋สะบัดมือทีหนึ่ง คนสองคนก็ถูกสะบัดกระเด็นออกไป