กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 422 ปล่อยให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตไร้ความหมาย
ซูถงไม่มีเวลาปลอบใจซือหมิง เธอหันไปถามหย่งเซิงว่า “คุณฮู้ได้อย่างไร”
หย่งเซิงตอบกลับ “ชาติก่อน.....ซืออีก็ตายแบบนี้แหละ”
“มะเร็งกระเพาะอาหาร คุณเคยป้อนโลหิตให้เขา เขาอาเจียนออกมาหมดเลย ไม่สามารถดูดซึมได้เต็มที่เลย อย่างมากก็แค่ยื้อชีวิตได้นิดเดียวเท่านั้น”
ซูถงไม่ถามอีกต่อไป เธอสาวเท้าเร็วตรงไปยังชายทะเลทันที และไม่พูดอะไรกับซือหมิงอีก
อย่างไรก็ตาม ก่อนอื่นต้องช่วยซืออีที่สลบไปให้ฟื้นก่อนค่อยว่ากัน
เพราะการปลอบด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียวก็เป็นแค่ถ้อยคำ ไม่สามารถแก้ไขต้นตอได้เลย มีแต่ต้องช่วยซืออีให้ได้จริง ๆ ซือหมิงถึงจะไม่เศร้าจริง ๆ