กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 406 มื้ออาหารชี้ชะตา
ทุกคนสำรวจจวิ้นอี พบว่าไม่มีร่องรอยเลือดเปื้อนบนตัวเขาเลย ดูเหมือนเขาไม่ได้ไปล่าสัตว์มา
ซูถงเอ่ยเสียงอ่อน “จวิ้นอี ถึงเวลากินข้าวแล้ว”
เธอยังไม่อยากพูดถึงเรื่องเศร้าของจวิ้นอีในตอนนี้ จึงบอกเพียงว่าได้เวลากินข้าวแล้ว
จวิ้นอียิ้มบาง “ไม่รีบ ฉันเพิ่งไปทำอะไรบางอย่างมาให้หย่วนหย่วน”
พอหย่วนหย่วนได้ยินจวิ้นอีเอ่ยถึงตัวเอง แม้จะยังหวาดๆ พ่ออยู่ แต่ก็วิ่งต้วมเตี้ยมเข้าไปหา
จวิ้นอีอุ้มหย่วนหย่วนขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบนาน ลูบหัวหย่วนหย่วน “พ่อผิดเอง ไม่ควรดุลูกรุนแรงขนาดนั้น”