กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 ที่แท้เจ้าตัวน้อยก็คือเธอนี่เอง
เจียงมู่เห็นซูถงอยู่ในสภาพเช่นนี้ สีหน้าหนักอึ้ง ดวงตาเปี่ยมด้วยความอาลัยราวกับการอำลาครั้งสุดท้าย เขาเอ่ยไม่พูดสักคำแล้วถอยออกจากกระท่อมไม้ไป
“อัญมณี…ให้ฉัน…” เสียงแผ่วเบาของซูถงดังขึ้น ร่างกายของเธอไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลยสักนิด อัญมณีห้อยอยู่ที่คอแต่เธอก็เอื้อมมือไปแตะไม่ได้ จึงได้แต่ขอความช่วยเหลือจากเหล่าสามีอสูร
จวิ้นอีได้ยินเช่นนั้นก็รีบกระชากอัญมณีลงมาด้วยมือที่สั่นเทา แล้ววางลงในมือของซูถง
ซูถงฝืนเปิดอัญมณีออก ลูกตาค่อย ๆ เคลื่อนไปทางซือหมิง “เข็มห้ามเลือด…”