กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 234 แบบเธอน่ะเรียกว่าไร้ค่า
ทั้งสองกุมมือกันเดินทอดน่องมาจนถึงถนนหลังโรงเรียน เพราะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาว คนบนถนนจึงมีไม่มากนัก
กู้ชิงมองร้านของหวานตรงหัวมุมถนนแล้วเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “ที่แท้ร้านนี้ยังอยู่อีกเหรอ”
ซูเฉิงชวนไม่กินของหวาน จึงไม่เคยสังเกตร้านนี้มาก่อน “เมื่อก่อนชอบกินเหรอ”
“ก็พอได้ ตอนฉันกับเจียเจียไปอยู่หอพักโรงเรียนครั้งแรก ตอนนั้นตื่นเต้นกันมาก พลอยไล่พี่ชายฉันกลับไปแล้ว ก็มาร้านของหวานร้านนี้นี่แหละเพื่อฉลองชีวิตอิสระกันสักหน่อย”
“อยากซื้ออะไรสักหน่อยไหม” ซูเฉิงชวนถาม เพราะตอนนี้กู้ชิงแทบจะงดน้ำตาลแล้ว
กู้ชิงยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วเดินต่อไปข้างหน้า