กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 164 ฉันจะอึดอัดตายอยู่แล้ว
“ฉันชอบที่คุณขี้อ้อน”
คำบอกรักที่พูดออกมาอย่างจริงจังแบบนี้...
“ความจริงฉันยังอ้อนได้มากกว่านี้อีกนะ”
ยามที่กู้ชิงพันผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ทาบอยู่บนแผ่นหลังของเขาแล้วส่งเสียงออดอ้อนเรียกเขาว่า “พี่ชาย” เขาก็เข้าใจแล้วว่าอะไรคืออ้อนได้มากกว่านี้
หยดน้ำที่ไหลรินจากปลายผมของเธอตกลงบนลำคอของเขา ไหลรินลงไปอย่างร้อนผ่าวจนลับหายเข้าไปในคอเสื้อยืด
“อย่าเพิ่งเขียนเลยนะ... ไปนอนกันเถอะ ดีไหม”
เขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่แนบอยู่ด้านหลัง ลำคอตีบตันขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ไปนั่งดี ๆ ผมจะเป่าผมให้”
“อื้อ” กู้ชิงถอยหลังไปนั่งลงที่ริมเตียง
ซูเฉิงชวนพับโน้ตบุ๊ก หยิบไดร์เป่าผมเดินเข้ามา กู้ชิงจึงกอดเอวเขาไว้ตามน้ำ แนบใบหน้าลงบนกล้ามท้องของเขา “เป่าสิ”