ตอนที่ 137 เถ้าแก่ ยิ้มหน่อยสิ

ตอนที่ 137 เถ้าแก่ ยิ้มหน่อยสิ

เมื่อสนามวอลเลย์บอลชายหาดเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ นักท่องเที่ยวที่รักความสนุกสนานก็พากันเข้ามาร่วมแจม ชายหาดจึงยิ่งทวีความคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ

ซาซาคอยสั่งการให้พนักงานบริการยกเบียร์ เครื่องดื่มเย็น ๆ และผลไม้มาเสิร์ฟทางนี้ไม่ขาดสาย

“เถ้าแก่” ซาซาตะโกนเรียกลู่จิ่ง “คุณมานี่แป๊บหนึ่งสิ”

ลู่จิ่งโยนลูกบอลให้ซูเฉิงชวนแล้วเดินเข้าไปหา “มีอะไรเหรอ”

พอเห็นสายตาหลายคู่มองมา ซาซาก็ยิ้มอย่างขออภัยพลางพูดเสียงเบา “เถ้าแก่ คุยทางนี้ดีกว่า”

พูดจบก็เดินนำไปทางด้านหลัง

“เป็นอะไรไป” ลู่จิ่งถาม

ซาซาไม่พูดจา ยกมือขึ้นหยิกเอวเขาหมับหนึ่ง

ลู่จิ่งสะดุ้งโหยงกระโดดหลบทันที “อย่า ๆ”