ตอนที่ 73 เซียนงามสงบยืนรับสายลม

ตอนที่ 73 เซียนงามสงบยืนรับสายลม

หุบเขาโยวหลานเป็นพื้นที่รกร้างอันเงียบสงบ อยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกของเมืองไป๋จิงถึงยี่สิบห้าลี้

ทว่าที่เงียบสงบแห่งนี้กลับไม่ใช่ที่ร้างไร้ผู้คน ในทางตรงกันข้าม ที่นี่เป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างยิ่ง

ภูเขาไม่จำเป็นต้องสูง แค่มีเซียนสถิตก็มีชื่อเสียง สายน้ำไม่จำเป็นต้องลึก แค่มีมังกรอาศัยก็ศักดิ์สิทธิ์ ที่นี่มีธารน้ำใสจนมองเห็นก้นสระ ทอดยาวถึงห้าหกลี้ เป็นตาน้ำที่ใสสะอาดและหวานชื่นใจที่สุดกลางขุนเขา และที่นี่ก็มีเซียนอยู่ด้วย เซียนที่ทำให้หุบเขาโยวหลานโด่งดังขึ้นมาจริงๆ นั่นก็คือเซียนแพทย์ลู่จื่อหาน

ลูกหลานตระกูลใหญ่ใช่ว่าจะสนใจเรื่องราวภายในตระกูลไปเสียทุกคน ลู่จื่อหานก็คือหนึ่งในนั้น

นางกราบปรมาจารย์แพทย์ไป๋ไป่เป็นอาจารย์ เคยไปเล่าเรียนที่วังเหมยฉางและศาลาริมน้ำกล้วยไม้ของสี่สำนักศึกษาใหญ่ตามลำดับ แต่ไม่ว่าที่ไหนก็อยู่ไม่ถึงปี นางก็เลิกเรียนแล้วเดินจากมา

“อาจารย์ที่นั่นมีความรู้กว้างขวางก็จริง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่จื่อหานต้องการ”