กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 43 เพลงดาบม้วนใบไม้ที่แท้จริง
ในห้อง ผู้อาวุโสใหญ่หลิ่วชางมองดูพ่อบ้านหวังกำพู่กันแปดด้ามไว้ในมือ จุ่มสีอย่างบ้าคลั่งแล้วตวัดสะบัดไปมาไม่หยุด
สีทั้งแปดสีกระเด็นว่อนไปทั่ว ทั้งบนภาพวาด บนโต๊ะ และบนพื้น
“ถ้าไม่เรียกว่าเป็นบ้าแล้วจะเรียกว่าอะไร”
ผู้อาวุโสใหญ่อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“แปะ แปะ...”
พู่กันทั้งแปดด้ามร่วงลงพื้นทีละด้าม พ่อบ้านหวังเอียงหน้าหันไปมองผู้อาวุโสใหญ่ด้วยสีหน้าซีดเผือด “จบสิ้นแล้ว”
ในภาพวาด ใต้ปลายพู่กันของหญิงสาว กล่องใส่สีที่ดูมีชีวิตชีวาก่อตัวขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว
แรงดูดมหาศาลน่ากลัวแผ่ออกมาจากกล่องใส่สีนั้น
ทั้งลูกศรคมกริบที่ปักอยู่ทุกทิศทาง ผีภูเขาที่ยังไม่ทันก่อตัวสมบูรณ์ รวมถึงตัวห้องเอง ต่างก็กลายเป็นสีไหลลงสู่กล่องใส่สี