กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357 องค์หญิงใหญ่ นาง…
“แล้วเหตุใดนางถึงถูกกักตัวไว้? จะไม่พาลทำให้คนทั้งจวนเดือดร้อนไปด้วยหรือ?”
ผู้ว่าการนครเซิ่งจิงยกมือกุมหน้าผาก ปวดหัวอย่างหนัก “คงไม่หรอก แม้จะพูดว่าล่วงเกินก็ไม่ผิดนัก…”
“ก็ล่วงเกินหัวใจเปี่ยมรักขององค์หญิงใหญ่เข้าไม่ใช่หรือ?”
“อะไรนะ?” ฮูหยินใหญ่ฟังไม่ชัด แต่พอรู้ว่าจะไม่ทำให้ทั้งจวนเดือดร้อน ก็ถอนหายใจโล่งอก
“นายท่าน ข้าบอกแล้วว่าเด็กคนนั้นไม่ช้าก็เร็วต้องก่อเรื่องขึ้นมาสักวัน ไม่ผิดจากที่คิดเลย คราวนี้ดันไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินที่สุดอย่างองค์หญิงใหญ่เข้าเสียแล้ว…”