กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 ข้าไม่สน
จุมพิตแผ่วเบาดุจปีกแมลงปอของเวินอวี๋ และคำถามเรียบเฉยไม่ทุกข์ร้อนของนาง เคล้ากับเสียงหัวเราะแผ่วเบา สะท้อนอยู่ในดวงตาของหนิงเสวียนเหยี่ยน
แล้วอย่างไร?
แน่นอนว่าต้อง…
เวลานี้คิ้วตางดงามของเวินอวี๋ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว จุมพิตหอมละมุนของนางโถมเข้ามาอีกครั้ง
สายฝนยังคงโปรยปราย ร่มกระดาษเคลือบน้ำมันคันหนึ่งกางอยู่เหนือศีรษะคนทั้งสอง หนิงเสวียนเหยี่ยนคุกเข่าตัวตรง คางถูกนิ้วเรียวยาวขาวผ่องตรึงไว้
เส้นผมเปียกฝนแนบยุ่งอยู่ข้างแก้ม ใบหน้าปกคลุมด้วยไอชื้นบาง ๆ เขาหลับตาทั้งคู่ ไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่น้อย สีหน้าจดจ่อ ตอบรับจุมพิตของเวินอวี๋