กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311 ยกเว้นผู้ชาย
เปลือกตาของหนิงเสวียนเหยี่ยนกระตุก เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววหลงใหลในดวงตายังไม่จางหาย แต่ก็มีสติสัมปชัญญะเพิ่มขึ้นมาบ้าง
เขาจ้องเวินอวี๋แล้วถามเสียงแหบ “เมื่อครู่เจ้าจูบข้าจากใจจริง หรือแค่ใช้เป็นวิธีหลอกถาม?”
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ลมหายใจคลอเคล้าปะปนกัน
เวินอวี๋ยิ้มจนหางตาโค้ง “จูบก็จูบไปแล้ว เจ้าไม่ตอบก็ได้”
“ให้ข้าเดาดูดีไหม?”
ปลายนิ้วของเวินอวี๋ไล้ผ่านข้างแก้มเขา “ตอนแรกข้านึกว่าเจ้าทำงานให้คนอื่น ที่แท้เจ้าทำเพื่อตัวเอง”