กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 291 แกพูดบ้าอะไรของแกเนี่ย?!
เวินอวี๋ได้ยินแล้วรู้สึกสนใจ นางไม่ได้แต่งหน้า ล้างหน้าจนเกลี้ยงเกลาก็ออกไป
เดินไปได้ครึ่งทาง เวินอวี๋ก็เริ่มเสียใจ
“หลิวชุน เจ้าไม่ได้บอกนี่ว่าศาลานั่นอยู่บนจุดสูงสุดของตำหนักพักแรม ปีนจนฉันจะตายแล้ว”
หลิวชุนเกาหัวอย่างกระดากใจ “บ่าวก็เพิ่งมาครั้งแรกเหมือนกันเจ้าค่ะ”
แต่มาถึงนี่แล้ว ปีนมาตั้งขนาดนี้แล้ว…
คติสอนใจที่สืบทอดกันมานับพันปีช่วยกระตุ้นให้เวินอวี๋ปีนขึ้นมาถึงยอดได้ในที่สุด
นางเท้าเอว หอบหายใจ ร้อนจนแทบไม่ไหวแล้ว