กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 279 โดนเจ้าทำให้โมโหจนแทบตายมาไม่น้อย
ลู่เหริ่นชะงักไป
“ก่อนหน้านี้ที่องค์หญิงบอกให้กระหม่อมกลับด่านเป่ยหยาง หมายความเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“แล้วจะหมายความว่าอะไรล่ะ? เห็นไหมว่าเจ้าคิดมากไปเองทั้งนั้น วัน ๆ คิดอะไรไร้สาระให้น้อยหน่อย หัวไม่ปวดหรือไง? ยังร้องไห้ขี้มูกโป่งอีก แม่ทัพใหญ่ร้องไห้ขี้มูกโป่งนี่นะ วางใจเถอะ ข้าไม่เอาเรื่องนี้ไปแพร่งพรายหรอก ศักดิ์ศรีกับหน้าตาของเจ้า องค์หญิงผู้นี้รักษาไว้ให้แล้ว!”
ลู่เหริ่น: ……
เวินอวี๋กะพริบตา “ยังไม่รีบขอบคุณองค์หญิงผู้นี้อีก?”
ขมับลู่เหริ่นกระตุก “กระหม่อมขอบพระทัยองค์หญิงที่รักษาศักดิ์ศรีกับหน้าตาของกระหม่อมไว้พ่ะย่ะค่ะ”