กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 274 สุขสมหนึ่งคืน
วันนั้นยามคลอเคลียกัน เขาก็จดจำภาพองค์หญิงในท่าทางเช่นนี้ไว้ในใจอย่างลึกซึ้งแล้ว
แต่เหตุใดสีหน้าเช่นนี้จึงปรากฏบนใบหน้าองค์หญิงในเวลานี้ได้?
เวินอวี๋นั่งอยู่หน้าโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ ครั้นเห็นเขายืนนิ่งอยู่ตรงประตู ไม่รู้กำลังคิดอะไร จึงอดยิ้มเอ่ยไม่ได้ “ยืนเหม่ออะไรอยู่? ยังไม่เข้ามาอีก?”
หลิวชุนได้ยินแล้วเบิกตาโพลง
โอ๊ย องค์หญิงของบ่าว แม่ทัพลู่ยังอยู่ในห้องไม่ใช่หรือเพคะ?
จะปล่อยให้ใต้เท้าเยว่เข้ามาเช่นนี้จริง ๆ หรือ?