กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 261 จงหยิบอาวุธที่มีประโยชน์ขึ้นมา
เวินอวี๋จ้องมองเขานิ่ง ๆ
นี่คือฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ศักดินา
เมื่อเธอเรียกาอยู่ในมือซีหลี มันก็เป็นสิ่งที่ต้องกำจัดให้สิ้นซาก แต่เมื่อซีหลีถูกกำราบ เธอเรียกากลายเป็นของในมือพวกตน มันก็กลายเป็นอาวุธชั้นดีอย่างที่ว่าขึ้นมา
เหตุใดลู่เหริ่นที่ไม่เคยเปิดเผยความลับทางการทหาร จึงจงใจเขียนจดหมายมาบอกนางเป็นนัยถึงเรื่องเธอเรียกา ทั้งยังบอกให้นางอยากรู้ก็ไปถามฮ่องเต้เอง?
ด้วยสติปัญญาของเขา ย่อมมองความคิดของฮ่องเต้ออกตั้งนานแล้ว...
“เสด็จน้อง เจ้าเลอะเลือนแล้ว!”
เวินอวี๋หันหลัง ใช้นิ้วปาดน้ำตาบนแก้ม
นางโกรธจนร้องไห้จริง ๆ
ฮ่องเต้เห็นนางหันหลังเช็ดน้ำตา ก็หัวเราะแล้วดึงนางกลับมา “เสด็จพี่หญิง อย่าแกล้ง...”