กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 ถึงกับปีนขึ้นเตียงเป็นด้วยหรือ?
เจียงฉี่จ้องดวงตาเวินอวี๋ “กระหม่อมเผลอเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ…”
หลังพูดจบ เขาเห็นเวินอวี๋ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ม่านตาก็สั่นไหว ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง
เวินอวี๋ลุกขึ้นนั่งอย่างเกียจคร้าน เอาผ้าห่มมาพันตัวไว้ เผยขาเรียวขาวคู่หนึ่งยื่นพ้นขอบเตียง แล้วใช้ปลายเท้าเชยคางเขาเบา ๆ
“หืม? เคลิบเคลิ้มอย่างนั้นหรือ? เคลิ้มแบบไหน? หลงแบบไหน?”
เจียงฉี่หลุบตา สายตาตกอยู่บนหลังเท้าขาวผ่อง ขนตายาวไหวระริก แต่เงียบไม่ตอบ
เวินอวี๋ชักเท้ากลับ พลางแค่นหัวเราะ “พูดไม่ออกแต่ทำเก่งนักนะ เจียงฉี่เอ๋ย”